ഏതാനും ദിവസങ്ങളായി ചെന്നൈയിലെ ജനസമുദ്രത്തിൽ ഒരു കൊച്ചുപൊട്ടായി ഞാനും ഒഴുകിനടക്കുന്നു. എട്ടുപേരെ അടക്കിയിരുത്തി പായുന്ന ഷെയറാട്ടോകളിലും, പഴച്ചക്കയിൽ ഈച്ച പൊതിഞ്ഞ പോലെ പോകുന്ന ബസ്സുകളിലും, കറണ്ടിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പായുന്ന ലക്ട്രിക് തീവണ്ടിയിലുമെല്ലാം, തീപ്പെട്ടിഫാക്ടറിയിലെ കൊള്ളിയെന്ന പോലെ ഞാനും അങ്ങനെ എങ്ങിനെയൊക്കെയോ പോകുന്നു.

മഴപെയ്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ചളിക്കണ്ടമായി മാറിയ തെരുവാണ് ഇപ്പോഴെന്നും കാലത്തെന്നെ അലട്ടുന്ന ഒരു പ്രശ്നം. താമസിയ്ക്കുന്നിടത്ത് നിന്നും അതിലൂടെ ഇറങ്ങി ചളിപറ്റാതെ പോകാൻ പറ്റില്ല. വഴിയരികത്തിരുന്നു കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന അമ്പതോളം കച്ചവടക്കാർ, എന്നും ബാക്കിവരുന്ന പാഴുകളെല്ലാം വൈകുന്നേരം തട്ടുന്നത് തെരുവിന്റെ കൃത്യം നടുവിൽ തന്നെ. കൂടാതെ തെരുവിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒരുകൂട്ടം പശുക്കളും നിത്യേന മലമൂത്രവിസർജ്ജനം ചെയ്യുന്നതും ഇവിടെ തന്നെ. സ്ഥിരമായി ഈ പ്രക്രിയ തുടരുന്നതിനാൽ, നല്ല വളക്കൂറുള്ള കണ്ടം പോലെയിരിയ്ക്കുന്നു ഈ തെരുവ്. ഉണങ്ങിയാൽ പൊടിയും, മഴ പെയ്താൽ നല്ല കൊഴകൊഴയും. ആ കൊഴയിൽ തന്നെ ചാക്കും മറ്റും വിരിച്ചിരുന്ന് അവർ അവരുടെ കച്ചവടം തകൃതിയായി തുടരുന്നു. സ്വന്തം മുന്നിൽ കാണുന്നതിനോട് ഇവർക്ക് യാതൊരു അറപ്പും തോന്നുന്നില്ലെന്നതിൽ എനിക്കത്ഭുതം. പലരോടും ചോദിച്ചപ്പോൾ, ‘അതൊക്കെ അങ്ങനെയങ്ങയേ നടക്കൂ’ എന്നാണ് പൊതുവായ മറുപടി.

ആ, എല്ലാം അങ്ങനെയൊക്കെയങ്ങു നടക്കുന്നു. അതിന് നമ്മളെന്തു ചെയ്യുന്നു?

Tags:

Advertisements

One thought on “ആദ്യത്തെ നോട്ടത്തിൽ . . . .

  1. ഒത്തിരി നാളായല്ലോ കെവിൻ ബൂലോകത്ത് കണ്ടിട്ട്!.
    ചെന്നെയിൽ സ്ഥിരമാക്കിയോ?
    ചെന്നൈ വിശേഷങ്ങൾ ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / മാറ്റുക )